تجربه یک عاقد: سفره را خودتان بچینید بگذارید رد هنر شما و نشان و خط احساستان در لحظه آغاز موج بزند

یکی از محلات مرفه نشین شهر جایی بود که دیروز برای خطبه عقد رفتیم. خانه بزرگ با پذیرایی خیلی خوب و فضای آراسته . نمونه سفره عقدشان را تا به حال ندیده بودم . بخش عظیمی از سالن بزرگ را سفره گرفته بود از انواع گل ها و میوه ها و شمعدانی ها و ظروف تزیین شده و ...

اینها البته چیزی نبود که می خواستم در این پست بنویسم. نکته این بود. پدر عروس فوت کرده بود و من از مادرش اجازه گرفتم. منشی دفتر کنارم بود و دایی عروس . خانواده داماد هم از شهر دیگری آمده بودند. هنگام گرفتن وکالت عروس گفت: با اجازه بابای عزیزم و مادر مهربانم : بله. خشکم زد یواشکی به منشی گفتم.پدرش زنده است ؟ گفت : نمی دانم. گفتم گواهی فوت دارن؟ گفت : آره. خلاصه خطبه تمام شد و منشی از دایی عروس پرسید و معلوم شد پدر عروس فوت شده و من دلم گرفت و از کار عروس خوشم آمد.

تجربه یک عاقد : سر سفره عقد یاد پدر  یا مادر خدای ناکرده فوت شده را گرامی بدارید.

وارد اتاق عقد که شدم خانمی بند سلامم کرد. کنار عروس و داماد ایستاده بود. کم کم فهمیدم نقش این خانم کلیدیست. بله کارگردان بود . کارگردان مراسم عقد. دیدم جنب و جوشی داره و پچ پچی می کنه و علامت هایی میده. خواستم بله از عروس بگیرم که دیدم خانمه با دست اشاراتی کرد.. خانم سیاهی لشکر و بازیگرهایی داشت درمیان جمعیت که بلافاصله بعد از درخواست وکالت شروع کردند. ده دوازده تا پسر به ناگاه فریاد زدند: عروس رفته گل بچینه. راستش منم جاخوردم که به جای صدای آرام و معمولا خجل یک دختر کم سن وسال - ده دوازده پسر کلفت صدا داد بزنند. لبخندی بر لبم نشست. کار ادامه یافت بازیگرانش در مرحله بعد از گلاب آوردن عروس گفتند تا نوبت به عروس رسید برای بله گفتن. دیدم مکث کرد و خانم کارگردان صدا برآورد که عروس زیر لفظی می خواد و مادر داماد باید زیرلفظی بده. مادر داماد هم که از قبل توسط کارگردان آموزش دیده بود این کار رو کرد. اما جالب اینکه برای بله گفتن داماد هم گفت : داماد زیر لفظی ! می خواد و مادر عروس که اتفاقا ایشان هم تعلیم دیده بود زیرلفظی داماد رو داد . خلاصه کارگردان مجلس رو تا آخر اداره کرد. برام جالب بود.

تجربه یک عاقد: برنامه های مراسم عقد رو یک بار همه تمرین کنید . البته با فرماندهی یک کارگردان.

پدر عروس را توجیه نکرده بودند. اهل روستا بود با لباس محلی و سن زیاد. وقتی می خواستم از عروس بله بگیرم و عروس طبق رسم عروسان در گفتن بله تامل کردُ دادش درامد که "بگو بله دیگه". عروس ناشنیده گرفت . بار بعد هم پرسیدم آیا وکیلم ؟ عروس بله نگفت چون رفته بود گلاب بیاره و پدر نگران و عصبی از این رسوایی بازهم دختر را خطاب کرد " بگو بله چته دختر؟. من که چهره عروس و اطرافیان و فامیل عروس را ندیدم . شما هم ندیدید اما هردو می توانیم حدس بزنیم که چه عرقی بر پیشانیشان نشسته بود‌ از این رسوایی بزرگ آنهم جلو خانواده داماد که کلی برایشان کلاس گذاشته بودند.. چقدر خود را سرزنش می کردند برای این خبط. فکر همه چیز را کرده بودند غیر از توجیه کردن پدر عروس. و فکر کنید من در این بین چه فشاری تحمل کردم. چاره ای نداشتم . پدر عروس کنار دستم بود یواشکی زانویش را فشردم که "ول کن بابا".

تجربه یک عاقد: توجه داشته باشید برای مراسم عقد از توجیه بودن پدر عروس اطمینان حاصل کنید!